William Hazlitt- "Nefretin Hazzı" Kitabı

William Hazlitt, Samuel Johnson ve George Orwell ile birlikte İngiliz dili tarihinin en büyük eleştirmenlerinden ve denemecilerinden biri olarak kabul ediliyor, aynı zamanda drama ve edebiyat eleştirmeni, ressam, sosyal yorumcu, filozoftur ve çağının en iyi sanat eleştirmeni olarak kabul edilmektedir.

Yazarın dilimize çevrilen ilk kitabı bu.

Kitapta birbirinden farklı 4 bölüm var.

Okurken hiç sıkıntı yaşanmıyor, kitap akıyor ve Hazlitt sözünü sakınmadan derdini anlatıyor.

Kitapta farklı kişiler ve olaylarla tanışırken günümüzle de örtüşen birçok eleştiriyi keşfedeceksiniz.

Kitaptaki benim bir başka keşfim de Hazlitt’te de imposter sendromu olduğu; bu cümleleriyle siz de fark edeceksiniz: “Hayatım boyunca hep beceriksiz olduğum, entelektüel olarak kendimi geliştiremediğim ve verimli olamadığım hissine kapılmışımdır; bu da, nedense hayatım boyunca hiçbir konuda tatmin olmamama durumu yarattı bende.”

“Acaba hükümdarlar ve saraylar, hırslı, zalim ve nefsine düşkün canavarlar mı yaratıyorlar? Bu kadar şehvet düşkünü olmak insanlığın en ölçülü özelliklerinden biri sayılmaz. Tabakta yemek yiyerek yahut giyinip kuşanarak aç ve açıkta kalanların halinden anlamak kolay olmaz.”

“Zalimin kabaran, giderek büyüyen kendini beğenmişliği, sefilin esas örnek aldığı noktadır ve ulaşmak istediği nihai hedefidir. Yine de bu iki farklı kişi de insanlıktan aynı sebepten ötürü nefret eder; insanlara saygı duymak onların abartılı kibirlerine uygun bir davranış değildir ve genel fayda fikri, aşırı tutkularının önünde engel teşkil eder.”

Kitabın arka kapağındaki bir alıntı: “Eski dostluklar tekrar tekrar servis edilen etler gibidir; soğuk, huzursuz edici ve tatsızdırlar. Mide dahi kabul etmez onları. Yahut sürekli münasebet içinde bulunmak ve samimi olmak, bıkkınlığa ve hürmetsizliğe ortam hazırlar...”

“Alçakgönüllük daha ilk karşılaşmada yavaş yavaş azalıp tüm erdemler ayaklar altına alınırken bizler, özel hayatlarımızda ikiyüzlülük, yağcılık, bencillik, aptallık ve saygısızlıkla karşılaşmıyor muyuz hiç?”

“Kendi içinden taşamayan bir eylemin hiçbir yüceliği yoktur.”